Yer altına uzanan kampüs: Lourcine Kışlası

ÖMER TALHA UĞUR
Abone Ol

Chartier Dalix Architects, Paris’teki tarihi kışlaların geçit töreni alanını ve tarihi askeri binaların tüm iç mekanlarını yeniden tasarladı. Eğimli meydan tasarım kurgusunun merkezinde yer alan tasarımın büyük bölümü yer altında uygulandı. Université Paris 1’in kullanımındaki kışlalara eğitimi destekleyen çeşitli birimler eklendi.

Eğimli zemin, kuzey-güney aksında arsa boyunca uzanan görsel bir bağlantı oluşturuyor.

Lourcine Kışlası, Paris'in 13. bölgesinde bulunuyor ve 1875'te inşa ediliyor. Université Paris 1, çeşitli yeni aktivitelere ihtiyaç duyuyor ve tarihi bölgenin geliştirilmesi gerekiyor. Chartier Dalix Architects, mevcut kültürel varlıkları olabildiğince koruyarak alanın 150 yıla yakın tarihi karakterini devam ettirmeyi amaçlıyor.

Sarmal merdiven, katları anıtsal şekilde bağlıyor.

Geçmişte geçit töreni alanı olarak kullanılan orta avluya eğim verilerek bir peyzaj tasarımı yapılıyor ve amfiye erişen ön avlu birleştirici sembolik bir rol oynamaya devam ediyor. Derslikler kışlalarda düzenlenerek yapıların yüksek tavanlarından ve değerli malzemelerinden en iyi şekilde faydalanıyor.

Meydan hem farklı aksları birbirine bağlıyor hem de oturup sohbet etmeye olanak tanıyor.

Mevcut binaların hem işlevsel hem de yapısal açıdan güçlendirilerek geleceğe aktarılması; basit bir miras restorasyonunun ötesinde ciddi anlamda enerji, kaynak ve kültür kazanımı sağlıyor. Ek olarak bu yöntem yeni kullanımları keşfetmek için fırsat sunuyor. Tarihi bir yapıyı, geçmişten gelen yaşam ve işlev üzerinden ele alarak yeni bir tasarım yapmak şehirlere zengin hikayeler kazandırıyor.

Zamansız malzeme tercihleri, alanların gelecekte de güncel kalmasını hedefliyor.

Lourcine Kışlası, komşu binalarla kurduğu ilişki bakımından bulunduğu bölgeden ayrışıyor. Dışa kapanmış kışla, yoğun yapı dokusuna sahip hareketli bölgenin kalbinde kendi atmosferini tanımlıyor. Proje, mevcut alanı çevreye açarak bölge ile kışlaları bir araya getirmeyi hedefliyor.

Meydandaki açık düz kamusal alan, cam cephenin ardındaki geniş galeride devam ediyor.

Dönüşüm projesi ile kışla, Paris mirasını geliştirmeye aday yeni bir görev üstleniyor. Şehre yeni bir hareketlilik katması planlanan kışla binaları ile yeni bir hikaye başlıyor. Kışlalar şehrin yeniden bir parçası haline geliyor.

500 kişilik dev amfi, meydandan başlayarak güneydeki binanın bodrum katlarına kadar uzanıyor.

Kışlaların olduğu alan Fransız Devrimi öncesinden bugüne askeri bölge olarak kullanılıyor. Lourcine Kışlası’nın sahip olduğu topografya kuzeydeki cadde ile düz bir şekilde birleşirken batıdaki sokağa hafif bir eğim ile geçiliyor. Ancak doğu tarafındaki sokakla arada 5 metre gibi ciddi bir kot farkı bulunuyor. Alanın doğu tarafındaki sokak ile arasında bulunan kot farkı, doğal güneş ışığının 2. binanın bodrum katına girmesine olanak tanıyor.

Siyah malzemelerin ağırlıklı olarak kullanıldığı amfide çizgisel aydınlatmalar tercih ediliyor.

Merkezdeki geçit töreni alanı, doğu ve batı yanında uzanan tarihi dikdörtgen kışla binaları ile çevriliyor. Bu iki kışla yapısı 1. ve 2. bina olarak adlandırılıyor. İki yapı kesme taş ve tuğla kullanılarak inşa ediliyor, çatı ahşap iskeletle kapatılıyor ve arduvaz ile kaplanıyor.

Kışla yapılarının içerisine okuma salonları ve derslikler gibi eğitim birimleri yerleştiriliyor.

Geçit töreni alanının kuzey ve güney yönündeki binalar ise 20. yüzyılın ikinci yarısında, daha önce yerlerinde bulunan yapıların yıkılmasıyla inşa ediliyor. Modern mimari akımın yerel örnekleri olan görece yeni ve heybetli yapılar, merkezi avlu kompozisyonunu güçlendiriyor.

Okuma salonlarının iki cephesinde uzanan koridorlar sayesinde iki taraftaki pencerelerden bol miktarda gün ışığı giriyor.

Lourcine Kışlası’nın bulunduğu bölge yıllar içerisinde gelişirken kuzey-güney doğrultusunda uzanan kışla yapılarının ekseni büyük oranda korunuyor. Ofis ve konaklama yapılarının yoğunlaştığı çevrede kışla yapılarının hem kütleleri hem de iç yerleşimlerinin büyük bir kısmı olduğu gibi günümüze ulaşıyor.

İç mekanlarda çok sayıda merdivenle akıcı sirkülasyon ağı oluşturuluyor.

Chartier Dalix Architects’in gelişim projesi, Université Paris 1’in 1 ve 2 numaralı kışla binaları ile 3 numaralı binanın bodrum katlarını kapsıyor. Hukuk fakültesinin kullanımına sunulacak alanlarda eğitim ve araştırma tesisleri, kütüphane, kopyalama odası ve ofisler bulunuyor.

Sarmal merdiven her iki tarihi kışla yapısından ve amfi galerisinden görülen önemli bir konumda yer alıyor.

Bölgenin kentsel tarihine tanıklık eden ve tarihi mirasını yaşatan yapıları korunurken mümkün olduğunca az değişiklik yapılma isteği, projenin en zorlayıcı kısmı oluyor. Projedeki fikir, iki askeri binayı organizasyonun bir parçası haline getirerek yeni işlevlerle en iyi şekilde uyumlu olmalarını amaçlıyor.

Proje dahilinde yapılan yeni ilaveler arasında 500 kişilik bir amfi, 27 öğretim odası, bir kütüphane, ofisler ve iki hizmet dairesi yer alıyor.

Tarihi yapılarda yapılan değişiklikler iç mekanlarla sınırlı kalıyor. Cephe kabuğunda yalnızca ana giriş kapılarının modern standartlara uyması için küçük çaplı değişikliklerin yapılması zorunda oluyor. Yapının sahip olduğu orijinal malzemeleri göstermek için eklemelerin yapıyı örtmemesine dikkat ediliyor. Cephelerin iç yüzleri, ferah yürüyüş yolları aracılığıyla öne çıkarılıyor. Kat yüksekliği, mevcut hacimleri gösteren şaftlarla vurgulanıyor.

İki kışla binası, bodrum katlardan geçen geniş koridor aksıyla ortadaki amfi galerisine bağlanıyor.

Projede farklı işlevler sıklıkla bir arada kullanılıyor. Meydan, akışların hem birleştiği hem de ayrıldığı bir yer olarak kurgulanıyor.

Mevcut çınar ağaçları yapılar ile meydan arasında bir geçiş oluşturuyor.

Meydanın tarihi özelliğini korumak için stüdyonun tabiriyle meydan, “inşa edilmiyor, restore ediliyor”. Bu nedenle resepsiyon alanının konumu projede önemli yer tutuyor. Resepsiyon alanı, meydana adeta rehberlik ediyor; işlevsel bir alan tanımlıyor. Yeniden yapılanma ile meydan yeniden düzenlenirken işlevsellik açısından da gelişim sağlanıyor.

Meydan, çevresindeki 4 yapıyı birbirine bağlayacak şekilde tasarlanıyor.

Meydanın farklı topografik seviyeleri, zemindeki kıvrımlar veya hafif eğimler yoluyla birbirine bağlanıyor. Bir diğer yandan eğimli topografyanın simetrik yerleşimi, kuzeyden güneye tüm alanın derinliğini öne çıkarıyor.

İç galeriden meydana bakıldığında topografya bir amfi tiyatro gibi görünüyor.

Proje dahilinde tarihi askeri binaların nitelikleri, iç mekanların tamamen boşaltılması ile geliştiriliyor. Asma tavanlar tamamen kaldırılıyor ve yapının mevcut kat yüksekliği ortaya çıkıyor. Volta döşemenin iç yüzü akustik ve yangın önleme özelliği olan bir malzeme ile kaplanıyor.

Aksonometrik gösterim.

Kütüphanede, koridorların cepheler boyunca yerleştirilmesiyle pencereler ardışık şekilde devam ediyor ve gün ışığı iç mekana serbest şekilde giriyor. Anıtsal bir sarmal merdiven bahçeyi, zemin katı ve birinci katı birleştiriyor. Boyutu ve malzeme tercihi ile öne çıkan merdiven, iç mekan hacmini vurguluyor.

Kuzey-güney aksında uzanan kesit.

500 kişilik amfi, eski otoparkın bulunduğu yeni meydanın en alçak noktasında yer alıyor. Hem meydandan hem de kışla binalarından doğrudan erişilen geniş bir galeri, amfiyi kampüse bağlıyor.

Yerleşim planı.

Corten çelik; canlı ve değişime müsait bir malzeme olması sebebiyle bol miktarda kullanılıyor. Tüm kamusal dış mekanlarda kullanıcılara eşlik eden corten çelik, iç mekanlara uzanıyor. Çeliğin Lourcine kampüsünün yeni yüzünü somutlaştırması ve zamanın izlerini taşıması amaçlanıyor.

Zemin kat planı.

Bahçe kat planı.

Proje

University of Law-Paris I, Modernisation of the Lourcine Barracks

Mimar

Chartier Dalix Architectes

Konum

Paris, Fransa

Alan

9710 m²

Yıl

2019

Proje yönetimi

Sophie Deramond

Proje lideri

Nicolas Grosperrin, Roxane Monthiers

Tasarım ekibi

Pascale Dalix, Frédéric Chartier, Sophie Deramond, Nicolas Grosperrin

İşveren

Epaurif

Mühendislik

Egis Bâtiment

Peyzaj

DHpaysage

Danışmanlar

Elioth (Hqe), Acoustb (akustik), DHpaysage, Grahal (kültürel miras)

Fotoğraf

Sergio Grazia, Takuji Shimmura