“Ben Postmodernistim” diyebilmek

Öyküler bu seçki için özel olarak yazılmış. (Bu bakımdan seçki demek de ne kadar doğru bilmiyorum.) Sunuş bölümünü okurken bu durumun riskli bir tarafının olduğunu düşündüm. Nihayetinde postmodern olsun diye yazılmış öykülerdi bunlar ve dolayısıyla çoğumuzun çözemediği bir yığın postmodern teknikle süslenmiş olabilirdi.

• Bu teknikler araç olmaktan çıkıp amaç haline geldiyse, hikayeyi görünmez kıldıysa ya da hikaye bizzat yazar tarafından arka plana itildiyse ortaya bir hayal kırıklığı da çıkabilirdi. Fakat öykülerin bu tehlikeyi atlattığını söyleyebiliriz. Kullanılan teknikler ya da bu tekniği özgürce kullanan parlak zeka, gözümüzü almıyor.

• Postmodernizm deyince aklımıza gelen ve “Ne şimdi bu?” dedirten öykülerle, söz gelimi üç sayfalık bir yazılım programıyla ya da sadece video linklerinden oluşan ilginç bir metinle karşılaşmıyoruz. Fakat yine de postmodernizmin pek bilinmediği, bilenlerin de pek hazzetmediği malumken sanıyorum postmodern öykülerden oluşan bir seçki hazırlamak bile başlı başına “ürkütücü ve “rahatsız edici” bir iş.

Özetle, çok kısa sürede bitilebilecek, keyifli bir seçki olmuş 9 Postmodernist Öykü. Klasik formdan hoşlanan bir okurun da anlamsız bulmayacağı hatta seveceği bir kitap. Tabii postmodernizmi önyargısız bir şekilde anlama yolunda edebiyat okuruna yardım etmesi ve cesurca ben postmodernistim diyerek ortamımıza ürkütücü bir giriş yapması bakımından bir saatte bitirilecek keyifli bir öykü seçkisi olmak dışında farklı bir anlam da taşıyor. Sanıyorum 9 Postmodernist Öykü’ye bu anlam sebebiyle, hatta en çok bu anlam sebebiyle kütüphanemizde bir yer ayırmalıyız.