Hayvanat bahçesi ziyareti çocukta kalıcı korku yarattı

Ankara’da amcasına misafir oldular. Amcasının iki çocuğu vardı; biri kız, biri erkekti. Akraba ziyaretleri nedense onun zihninde hep patlıcanlı bir yemek ve cacıkla kalmış. O sefer de öyle oldu; akşam yemeğinde patlıcanlı bir yemek, pilav ve cacık vardı diye hatırlıyor.

Berk’in adı, herkesin hiddetli ve şiddetli bir çocuk olmasını beklemesine yol açsa da, o, patlıcanlı ayrıntıları hatırlayacak kadar ince ruhlu ve hassas bir çocuktu. Babasına sorarsanız, anneye bu kadar düşkün erkek çocuğu bu devirde olacak iş değildi. Ama ne yaparsınız? Berk ve annesi adeta bitişik, yapışık yaşarlardı. Bazı anneler bu kadar yakınlıktan sıkılır, “Aman oğlum, azıcık uzaklaş, arkadaş edin kendine; bak herkes ne güzel oynuyor.” derdi. Lakin Berk sadece balkondan seyrederdi. Peki, balkona ne zaman çıkardı? Tabii ki annesi çıktığında.

Onun dışında elinde defter kalem, yazar da yazar. Bir de sadece roman, hikâye okumak ister. Alınan kitapları en az beş kez hatmetmiştir. Artık okuyacak kitap kalmamıştır ama kütüphaneden ödünç almaya da henüz “hazır” değildir. Hazır olmamak, yalnızca annesinin anlayabildiği bir durumdur. Berk’in bir işe kalkışması ya da ondan geri durması hep bu “hazır olma” hâline bağlıdır. Hazır olduğunda yapar. Ama Berk’in hazır olmasını kimse beklemez. Hele babası, onun rampa çıkan kamyon gibi yavaş yaşamasına çok sinirlenir. Bunu da her fırsatta söyler, hanımına kızar. Erkek kısmı hanımına kızınca bazı şeylerin değişeceğini sanır. Ama erkeğin kızıp da düzeltebildiği mesele sayısı ne kadar azdır.

Amca ziyaretinde karar verildi: Hayvanat bahçesine gidilecekti. Herkes hazırlandı, Berk’in de sırt çantasını hazırladılar. Şapkası ve şortu hep uyumluydu. Eskiden böyle uyumlu giyinene “yakıştırmışsın” denirdi; “kombin” denen moda sakızı henüz çiğnenmiyordu. Berk, annesinin elinden tuttu ve topluca hayvanat bahçesine gittiler.

Berk’in annesi biraz tedirgindi. “Berk hayvanlardan birinden korkarsa bunu hiç unutmaz, korkusu ile büyür yavrum.” diyordu. Durumu kocasına açsa, “koca” denilen göbekli mahlûkun garip sesler çıkararak Berk’e kızacağından emin olduğundan, sadece içinden dua etti. “İnşallah Berk bir hayvandan korkmaz.” diye mırıldanıp biraz da ağladı. Çünkü Berk, korkular arasında dolaşan bir çizgi film kahramanı gibi, korkuları karşısında güçsüzdü.

Lakin korku da bir imtihan türü herhalde; insan kaçsa da korkulardan kurtulamıyor. Berk de hayvanat bahçesini elindeki dondurmayla gezdi. Annesi her adımında Berk’i seyretti. Dondurmasını normalce yaladığına göre, Berk’in korkmadığını anlıyordu. Geze geze yılanların bulunduğu cam bölmeye geldiler. İşte o anda Berk’in elindeki dondurma düştü. Annesi anladı ki Berk’in içine bir damla korku düşmüştü. Hemen koşup yanına vardı, yönünü kendisine çevirdi, diz çöktü. “Annem, bunlar sadece çok uzak yerlerde yaşar. Evlere falan girmezler. Çünkü insanlardan çekinirler. Hele Türkiye’de bunlardan hiç yoktur.” Berk kocaman gözlerle annesini dinledi. Büyümüş gözlerle size bakan bir çocuğa ne söylerseniz, o korkmuş gözler sükûna erer.

Berk, hayvanat bahçesi gezisini orada noktaladı. Sadece annesiyle bir kenara çekildiler. Dondurması yeniden alındı. Herkes dolaşırken annesi ona eski günlerden, uçurtmalardan bahsetti ve elini hiç bırakmadı. Bir annenin evladı için duyduğu endişenin bir rengi olsaydı, o renk tüm dünyayı endişeye boyamaya yeterdi. Evlat için hissedilen endişenin tek şifası ise ancak Allah’tandır.

Annesi çırpınsa da, Berk için hayvanat bahçesi gezisinin yanlış bir karar olduğu anlaşıldı. Eve döndüklerinde Berk tuvalete giremedi. Evde sık sık sular kesildiğinden, tuvalette kocaman bir leğen su duruyordu. Berk, o koca leğenin içinde o koca yılanı görecekmiş gibi tuvalete hiç giremedi. Herkes uyuyunca korkusunu annesine fısıldadı. Allah, evlatların korkularını fısıldayacakları anne kulağını hiçbir çocuktan esirgemesin.

Beraberce kalktılar; annesi leğendeki suyu boşalttı, sonra da leğeni oradan kaldırdı. O gece Berk çişini yapabildi ama tuvalet korkusu bir türlü geçmedi.

Berk’in ömrü boyunca taşıyacağı bir korku listesi oldu hep. Korku listesinin her satırının ayrı bir hikâyesi vardı. Belki yazılsa roman olurdu; ama o romanı kim okur, kim dinlerdi? Yıllar boyunca Berk’in korkularını yalnızca annesi dinledi. Berk, askere gidemeyecek kadar, evlenemeyecek kadar hasta yaşadı. Üstelik korku listesinin en başında, her gün onunla uğraşmak zorunda kaldığı bir korku vardı: “Ya annem ölürse?”

Bu yazının başlığı yazardan bağımsız editoryal olarak hazırlanmıştır.