Füruğ Ferruhzad’ın babasına yazdığı mektuplar şiirini anlatıyor

İran edebiyatının en etkili şairlerinden Füruğ Ferruhzad, çocukluk yıllarında disiplinli bir asker babanın otoritesi altında büyüdü. Yaşadığı baskıyı ve iç dünyasındaki çatışmaları aşmak için şiire yönelen Ferruhzad, zamanla kelimeleri yalnızca bir ifade aracı değil, yaşamını anlamlandırdığı bir alan olarak gördü. Bu yönü nedeniyle edebiyat çevrelerinde sık sık Sylvia Plath ile birlikte anılıyor.

Babasına yazdığı satırlar

Yıllar sonra kardeşiyle Avrupa'da bulunduğu sırada babasına yazdığı bir mektupta Ferruhzad, çocukluk yıllarındaki aile ortamını şu sözlerle anlattı:

"Anımsıyorum arada, bize öğüt vermek istediğinizde sizin konuşmaya ihtiyacınız vardı ama bizim dinlemeye ihtiyacımız yoktu… Ortamın ve ruh durumumuzun bu öğütleri dinlemeye hazır olup olmadığına bakmaksızın birimizi yataktan, birimizi yemekten, diğerini daldığı kitabın başından kaldırıp pat diye o çatık kaşlar ve eğik başınızla öğütlerinize başlardınız. Sanki gözlerimize bakabilseniz gülümseyecektiniz ve bize olan sevginizi anlayıp artık sizi ciddiye almayacağımızdan korkmaktaydınız."

Şiirle kurduğu bağ

Ferruhzad'ın mektuplarında yalnızca babasıyla ilişkisi değil, şiire duyduğu güçlü bağlılık da öne çıkıyor. Ona göre yazmak, baskılardan ve suskunluktan uzaklaşmanın ötesinde, var olabilmenin temel yoluydu. Şiir, hayatındaki karmaşayı anlamlandırdığı ve kendisini ifade edebildiği en güçlü alan haline geldi.

"Bu benim suçum olmamalı"

Başka bir mektubunda ise babasının sevgisini kazanamamanın kendisinde bıraktığı izleri şu ifadelerle dile getirdi:

"Bazen neden ben böyleyim diye düşünüyorum. Neden yaratıcı bu şiir adlı şeytanı içime soktu da hiçbir zaman sizi memnun edip sevginizi kazanamadım. Bu benim suçum olmamalı."