Haldun Dormen’in tiyatro mirası sahnede yaşıyor
SkyRoadSkyroad
21 Ocak 2026 sabahı İstanbul en şık beyefendisini ebediyete uğurladı. Bir asra yaklaşan ömrünün son perdesi yavaşça kapanırken geride başarılarla örülü eşsiz bir kariyer bırakmakla kalmadı aynı zamanda Türk sanat tarihine silinmeyecek bir üslup kazandırdı. Haldun Dormen sahnede olduğu her anı kutlama haline getiren ve imkânsızı “şekerim” diyerek aşan çok özel bir ruhtu. 1928 yılında Mersin'de başlayan bu görkemli serüven Yale’in akademik ortamından İstanbul’un ışıltılı sahnelerine uzanan büyük bir azmin hikâyesiydi.
Haldun Dormen isminin hikâyesi kendi hayatı kadar ilginç. “Önder” soyadını fazla iddialı bulan babası Sait Ömer Bey, o yıllarda anlamı bulunmayan ancak tınısıyla modern bir rüzgâr estiren “Dormen” kelimesini cesaretle tercih etmişti. Bu akılcı isim tercihi genç Haldun’un bütün hayatı boyunca koruyacağı özgün ve Batılı duruşun ilk habercisiydi. Robert Kolej’deki eğitiminin ardından rotasını Amerika’ya çeviren sanatçı tiyatro eğitimini yüksek lisansla tamamlayarak yurduna döndüğünde heybesinde teknik bilgi ve Türk insanını Broadway’in dünyasıyla tanıştırma hayali vardı. Küçük Sahne’de seyirci karşısına çıktığında Türk tiyatrosu eski alışkanlıklarından arınmış yepyeni bir soluk kazanmıştı.
1955 yılında kurulan Dormen Tiyatrosu sıradan bir oyun alanı olmaktan öte gerçek bir akademi hüviyeti kazandı. Erol Günaydın, Metin Serezli, Nisa Serezli ve İzzet Günay gibi büyük isimler onun yönettiği okulda yetişerek sanat dünyasının mihenk taşları oldu. 1961'de sahneye koyduğu Sokak Kızı İrma, Batılı anlamdaki müzikalin topraklardaki ilk büyük yapımı olarak şanlı tarihe geçti. İstanbul Şehir Tiyatroları’nda hayat verdiği Lüküs Hayat otuz yıl boyunca kapalı gişe oynayarak benzersiz toplumsal bir fenomene dönüştü. Onun sahnelediği her eser estetiğin ve kalitenin en üst perdeden kusursuz seslenişiydi.
Dormen’in karakterini şekillendiren temel unsur elde ettiği başarıları kadar zorluklar karşısındaki asil duruşuydu. 1972 yılında tamamen ekonomik nedenlerle tiyatrosunu kapatmak zorunda kaldığında hayata küsmek yerine inatla kalemine hocalığına ve renkli televizyon dünyasına sarıldı. Milliyet gazetesindeki köşesinde aralıksız sekiz yıl sürdürdüğü yazıları konservatuvarlardaki dersleri ve televizyon programlarıyla sanatın her alanında güçlü varlığını hissettirdi. Onun lügatinde pes etmeye asla yer yoktu her engel yepyeni bir üretim sahasına dönüşmeye mahkûmdu. Herkese içtenlikle “şekerim” diye seslenen yumuşak üslubunun altında sanatına duyduğu sarsılmaz sadakat ve demir gibi sağlam bir çalışma disiplini yatıyordu.
Egemen Bostancı ile kurduğu muazzam iş birliği sayesinde Dormen, 1980’li yıllarda Hisseli Harikalar Kumpanyası gibi dev eserlerin doğuşuna vesile oldu. Bu verimli dönem, Türk insanının tiyatro ile kurduğu güçlü bağın en renkli zamanlarıydı. Dormen kariyeri boyunca sade bir yönetmen kalmayıp Afife Tiyatro Ödülleri’ni hayata geçirerek usta meslektaşlarının emeğini onurlandırdı. Ömrünün son yıllarında bile Sahne Tozu Tiyatrosu ve Dormen Akademi’yle gençlere ışık tutan, benzersiz bir vizyoner oldu. 2000’lerin başında Dadı dizisindeki Uşak Pertev rolüyle evlerimize konuk olduğunda nezaketin her yaşa hitap edebileceğini bütün topluma bir kez daha kesinlikle kanıtladı.
Şimdiyse bugün sahnede perdeler tamamen kapandı ve o parlak spotlar söndü. Ancak efsanevi Haldun Dormen kaleme aldığı sayısız kitaplar yönettiği oyunlar ve dokunduğu öğrencilerini Türk halkına ölümsüz bir miras bıraktı. Tiyatromuzun bu zarif kahramanı -o büyük usta- salonlarda yankılanan her alkış sesinde ve umutla açılan her yeni perdede o eşsiz mirasıyla yaşamaya devam ediyor.
*Bu yazının başlığı yazardan bağımsız editoryal olarak hazırlanmıştır.
Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.