Arkasında ABD, İsrail ve Fransa var: Yunanistan, Türkiye'yi savaşa mı sürüklüyor?

Ege Denizi üzerinde son yıllarda tırmanan askeri gerilim, Yunanistan'ın diplomatik açıklamaları aşarak fiili kışkırtmalara yönelmesiyle yeni bir boyuta ulaştı. Türkiye sınırında konuşlu 29. Mekanize Piyade Tugayı'nın armasını, doğrudan Türk sınırını hedef alacak ve gayriaskeri statüdeki Semadirek Adası'nı içerecek şekilde değiştirmesi, Atina'nın niyetini açıkça ortaya koyuyor. Türkiye ana karasına sadece iki kilometre mesafedeki Meis Adası üzerinde savaş uçaklarının alçak irtifada uçurulması da bu stratejinin bir parçası. Temel hedef, Türkiye'nin tahriklere kapılarak ilk adımı atan taraf olmasını sağlamak ve böylece Fransa ile İsrail başta olmak üzere müttefiklerini devreye sokarak uluslararası bir kriz yaratmak.

Lozan ihlali ve adalara yapılan silah sevkiyatı

Meselenin hukuki ve tarihi merkezinde, 1923 Lozan ve 1947 Paris Barış Antlaşmaları uyarınca silahsızlandırılmış statüde olması gereken Doğu Ege adalarının ağır silahlarla donatılması yatıyor. Yunanistan, uluslararası antlaşmaları çiğneyerek bu adalara İsrail'den tedarik edilen Spike NLOS füzeleri ile 300 kilometre menzilli PULS çok namlulu roketatar sistemlerini yerleştiriyor. Özellikle 430 kilometre menzilli LORA balistik füzelerinin ve "Aşil Kalkanı" olarak adlandırılan Barak MX ile Spyder hava savunma sistemlerinin sınır hattına konuşlandırılması, doğrudan Türk sivil ve askeri havacılığını tehdit eden bir kuşatma girişimi olarak öne çıkıyor.

Ege'de 12 mil dayatması ve hava sahası krizi

Sahadaki silahlanma yarışına, Atina'nın deniz ve hava sınırlarındaki asılsız iddiaları eşlik ediyor. Karasularını 6 deniz milinden (yaklaşık 11 kilometre) 12 mile çıkarmayı hedefleyen Yunanistan, bu hamleyle Ege'nin yüzde ellisinden fazlasını kendi egemenliğine alarak Türk gemilerini açık denizlere kapatmayı planlıyor. Ankara tarafından yıllar önce net bir şekilde "savaş sebebi" ilan edilen bu durumun yanı sıra, hava sahasında da benzer bir açmaz yaşanıyor. Karasularında 6 mil uygulanmasına rağmen hava sahasında 10 deniz mili talep eden Atina'nın bu tutumu, uluslararası sivil havacılık kurallarına aykırı olduğu gibi, savaş uçaklarının sürekli karşı karşıya geldiği tehlikeli bir çatışma alanı yaratıyor.

Fransa ve İsrail destekli askeri kuşatma

Yunanistan'ın Ege Denizi'ndeki bu cesareti, tek başına yürüttüğü bir stratejiden ziyade dışa bağımlı askeri ittifaklara dayanıyor. Fransa ile imzalanan savunma paktı kapsamında alınan Rafale jetleri, Kimon sınıfı fırkateynler ve Güney Kıbrıs Rum Yönetimi ile imzalanan Kuvvetlerin Statüsüne İlişkin Anlaşma (SOFA), Doğu Akdeniz'deki gerilimi körüklüyor. Fransız ordusunun Baf'taki hava üssünde konuşlanmasına zemin hazırlayan bu anlaşmaya paralel olarak İsrail ile yürütülen ortak eğitim programları ve 2026 yılı için planlanan tatbikatlar, Türkiye'yi çevreleme politikasının en somut adımlarını oluşturuyor.

Diplomatik uyarılar ve egemenlik tartışması

Sınırında yaşanan tüm bu kışkırtmalara karşı Ankara'nın tutumu oldukça net: Yunanistan Batı'nın desteğiyle bir oldu-bitti politikası izliyor. Türkiye, 2022 yılında Birleşmiş Milletler'e gönderdiği mektuplarla, adaların silahlandırılmaya devam edilmesi halinde Lozan Antlaşması'nın Yunan egemenliğini düzenleyen maddelerini tartışmaya açacağı konusunda uluslararası toplumu uyardı. Barış döneminde dahi Ege'deki her senaryoyu saniye saniye simüle eden Türk Silahlı Kuvvetleri, diplomatik çözüm yollarını açık tutarken, olası bir ihlal durumunda gereken karşılığı vermek için teyakkuz halini koruyor.

Türkiye'nin stratejik caydırıcılığı ve yerli üretim gücü

Ankara, sınırındaki bu asimetrik hareketliliği devlet aklıyla yöneterek Yunanistan'ın kurduğu ucuz kışkırtma tuzağına düşmüyor. Atina'nın milyarlarca euro borçlanarak kurduğu yabancı savunma kalkanlarına karşılık Türkiye; TAYFUN balistik füzeleri, Atmaca gemisavar füzeleri, Bayraktar TB2, TB3 ve ANKA-3 gibi insansız sistemler ile KAAN, HÜRJET, İ sınıfı fırkateynler ve Çelik Kubbe gibi yerli platformlarla kendi caydırıcılığını tahkim ediyor. Askeri tarihin gösterdiği üzere, lojistiği ve mühimmat üretimi dışa bağımlı olan orduların uzun soluklu bir çatışmayı kazanamayacağı gerçeği, Türkiye'nin sahadaki en büyük stratejik güvencesini oluşturuyor.