Kabullenmek insanı nasıl özgürleştiriyor?

Hepimizin hayatında canımızı sıkan, bizi üzen olaylar olabilir. Böyle durumlarda üzülmek, son derece doğal bir şeydir. Ancak bazı insanlar, yaşadıkları kötü olayların etkisini çok daha yoğun ve uzun süreli yaşarlar. Bunun en önemli sebeplerinden biri, yaşananları kabullenememektir. Kabullenmediğin zaman, sürekli bir mücadele içinde olursun. Hayatla, yaşadığın olaylarla ve bazen de kendinle savaşmaya başlarsın. Bu savaş hâli ise seni olayın kendisinden daha fazla yorar ve üzer.

“Boyun eğmek” dediğimiz şey, başına gelen olaylar karşısında tamamen pasif kalmaktır. Yani mücadele etmeden, “Ne geliyorsa razıyım,” demektir. Kabullenmek ise aktif bir süreçtir. İnsan önce çabalar, mücadele eder, uğraşır. Ama bir noktada akıllıca bir karar vererek bazı şeylerin değişmeyeceğini fark eder. İşte o anda kabullenme başlar. Kabullendiğiniz anda ise önünüzde yeni seçenekler ortaya çıkar.

Kabullenme, hayatımızda üç alanda çok önemlidir: Kendimiz, çevremizdeki insanlar ve içinde bulunduğumuz durumlar.

İlk olarak kendi kapasitemizi kabullenmemiz gerekir. Çocukluktan itibaren ailemiz, çevremiz ve toplum; bize çeşitli roller biçer. “Sen, doktor olmalısın!”, “Sen, mühendis olmalısın!” ya da “Sen bunu yapabilecek bir insansın,” gibi sözleri sık sık duyarız. Bu beklentileri çok fazla duyduğumuzda, bir süre sonra bunları kendi hayalimiz sanmaya başlarız. Sürekli çalışır, sürekli koşar ve toplumun bize biçtiği role uyum sağlamaya çalışırız. Belki bir noktaya kadar da başarılı oluruz. Ama bir süre sonra çok yorulduğumuzu fark ederiz.

İşte burada kabullenmek devreye girer. Eğer sana uygun olmayan bir hayatı sürdürmeye çalışıyorsan bir noktada duvara toslarsın ve tükenmiş hissedersin. Bazen bırakmak gerekir. Belki daha sakin bir hayat, sana daha uygundur. Belki yoğun rekabet ve sürekli koşturma, sana göre değildir. İnsan çoğu zaman, “Bırakırsam kaçmış olurum,” diye düşünür. Oysa bu kaçmak değildir, kendini tanımaktır.

Elbette kabullenmek için önce yeterince çabalamak gerekir. Bir şeyi birkaç kez denersin, uğraşırsın, emek verirsin. Ama yine de olmuyorsa bir noktada, “Ben bu konuda yetenekli olmayabilirim,” diyebilmelisin. İşte o zaman kabullenme gerçekleşir ve başka alanlarda yeteneklerini keşfetme fırsatı doğar.

Kabullenmenin önemli olduğu ikinci alan ise çevremizdeki insanlardır. Çoğu zaman insanların değişmesini isteriz. Arkadaşlarımızın, eşimizin ya da aile üyelerimizin, bizim istediğimiz gibi davranmasını bekleriz. Onları kendi zihnimizdeki kalıplara uydurmaya çalışırız. Ancak çoğu zaman, bunun mümkün olmadığını görürüz. Yıllarca uğraşırız ama bazı insanlar değişmez.

Bu noktada kabullenmek gerekir. Karşındaki insanın kapasitesi, bu olabilir. Onu olduğu gibi gördüğünde, önünde yine iki seçenek açılır. Ya o insanla bu özellikleriyle yaşamaya devam edersin ya da hayatında mesafe koymayı tercih edersin. Ama kabullenmeden önce sürekli mücadele etmek, seni sadece yorar.

Kabullenmenin üçüncü alanı ise hayatın bize getirdiği olumsuz durumlardır. Hayatta bazen başarısızlıklar, kayıplar ya da beklenmedik sorunlar yaşarız. Eğer kabullenmezsek, “Ben bu duruma düşecek insan mıydım?” diyerek kendimizi daha da kötü hissederiz. Oysa kabullendiğimiz zaman, yaşanan olayın ardından ne yapabileceğimizi düşünmeye başlarız.

Bunu, bir gemi örneğiyle düşünebiliriz. Geminin kaptanı olduğunu hayal et! Korsanlar gemine saldırmış ve gemin hasar almış. Eğer sadece “Mahvolduk!” diye düşünürsen gemi batabilir. Ama “Evet saldırıya uğradık, gemide delikler var,” deyip hemen tamir etmeye çalışırsan gemini kurtarabilirsin. İşte kabullenmek, tam olarak budur.

Kabullenen insan, hayatla sürekli savaşmaz. Hayatı tamamen kontrol edemeyeceğini bilir. Hayallerinin peşinden gider ama bazen bazı şeylerin olmayabileceğini de kabul eder. Başına kötü bir olay geldiğinde üzülür ama kendini tamamen kaybetmez. “Şimdi ne yapabilirim?” diye düşünür.

Şimdi sana bir soru sormak istiyorum: Sen hangi grupta olmak istersin? Kabullenenlerden mi yoksa hayatla sürekli savaşanlardan mı?

Bu yazının başlığı yazardan bağımsız editoryal olarak hazırlanmıştır.