Modern insan, sevgi ve itaat ikilemi

İki tür insan vardır: Anılarına sadık kalanlar ve kapitalistler. Sen ilkine yakınsın. Kimse kendi terinde boğulmaz; sen de boğulmadın. İETT otobüsüne saklanmış bir radikalsin sen. Anlama yolunda uğradığın başarısızlıklar seni ayrıcalıklı hâle getirdi. Dersine, toplantılarına, randevularına geç kalmak senin âdetin. Geç kalarak başka bir yerde daha önemli olanla meşgul olduğunu göstermeye çalışıyorsun. Çünkü orada olmayanın, orada olandan daha önemli olduğunu öğrendin annenden. Annen, bebekken ölen ağabeyini daima senden daha çok sevdi. Cüzdanında senin değil, onun fotoğrafı vardı. Ama hayatın ölü bir bebeği taklit ederek geçemeyeceğini, orada olmayarak önemli hâle gelinemeyeceğini anla artık. Kayıp kişi hâline gelirsen çevren seni daha fazla düşünmeyecek. Annen nâmevcut bebeği sana tercih etmişti; sevgilin, arkadaşların, dişçin etmeyecek.

İki tür insan vardır: Çikolatayı sevenler ve kapitalistler. Sen ilkine yakınsın. Dünyanın yuvarlak olduğunu keşfetmenin önündeki en büyük engelin cehalet değil, dünyanın düz olduğu bilgisi olduğu gibi; kendin hakkında bilgi edinmenin önündeki en büyük engel de kendin hakkında bildiklerindir. Sevmek; senden kendin hakkındaki düşüncelerini bir kenara bırakmanı ve kendini hiç hazzetmeyeceğin bir hâlde görmeni ister. Ama senin gördüğün, baktığından hep daha yakında. Kendine bir kere bile gerçek bir bakış fırlatamadın. Nihayet kendini aldatmanın yarattığı illüzyonun final bölümündesin. Sevgiler seni yuttu hep. Hem sevdiğin hem de nefret ettiğin bir kişiden yoksun olduğun için ne suçlu hissetmeye ne de tamir etmeye dair bir görüşün var. Bir skandala imza attığında nefretle karşılanmadığın için hiç, bir başkası elini tuttuğunda da gerçek bir sevgi hissetmeyeceksin. Çünkü sevildiğine sadece nefret edilme noktasına vardığında inanabilirsin.

İki tür insan vardır: Dua edenler ve kapitalistler. Sen ilkine yakınsın. Mucizeler için dua edilir. “Allah'ım n'olur, iki kere iki dört etmesin,” diye dua ederiz. Senin duaların hep bir başka hayata, bir başka yere ve bir başka zamana hazırlık idmanı gibi. Kaybı minimumda tutmak için yalvarıyorsun sanki. Ama bil ki kaybedeceksin. Önce dünya nimetlerine sahip olabilmek için ana rahmini kaybettin. Okulun, arkadaşların olsun diye annenle dolu sabahları kaybettin. Birini gerçekten sevebilmek için imkânsız beklentilerini kaybettin. Zaman akıp gittikçe gençliğini, tanıdıklarını, mekânları ve en sonunda hayatını kaybedeceksin. Günün sonunda sevdiğin her şeyi kaybedeceksin. Kaybederken seni en çok yıpratan şey, seçimlerini niye yaptığını öğrenmeye çalışmanın boşunalığı olacak. Mutsuzluk senin için güvenli bir sığınak; çünkü aşinasın ona. Kontrol etmek ve kontrol edilmek zorunda olduğun yanılsamasından kurtul artık. Istıraplardan bilgi devşirebilecek bir gözü kara değilsin sen. İlginç olmama hakkını kullanarak hakikate yaklaşabilirsin. Hakikat, ona karşı kendini savunamadığında ortaya çıkar; bilmelisin.

İki tür insan vardır: Sezen Aksu dinleyenler ve kapitalistler. Sen ilkine yakınsın. Teslim olmak, akışına bırakmaktır. İki insan birbirine teslim olduğunda; yaşadıklarını, güçlendiklerini, kabullendiklerini hissederler. Sevgiyi hissederler. İtaat ise farklıdır. O da sevilme iştiyakıyla başlar ama başka birine itaat etmek, onun kontrolü altına girmişiz hissi verir. İtaat bir alışveriştir: “Ben sana istediğini vereceğim, istediğin gibi olacağım; bunun karşılığında sen de beni seveceksin,” demektir. Sen severken mağlup bir başkent gibi teslim oluyorsun. Başka bir zaman başlıyor bedeninde ve ruhunda. Severken, ilacın bir bardak suya itaatine benziyor itaatin. İnsan imali tüm çelişkiler senin gardırobun. Ama şunu unutma: Sevmek, bir başkasının senin için önemli olduğunu keşfetmektir. Ama aşık değilsin. Aşık olamayacak kadar bilgilisin. Oysa aşk, özel bir bilmeme formudur. Aşk, iki insanın birlikte bilmemesidir. Sorduklarında evleneceğin kadında olması gereken tek özellikten bahsediyorsun: iyi boşanabilmesi... Çünkü sen, en kötü durumda olabilecek en iyi şekilde davranan birine aşık olmaya iman ediyorsun.

İki tür insan vardır: Göğe bakanlar ve kapitalistler. Sen ilkine yakınsın. Denize taş atmak istiyorsan başkalarının değil, kendi elini kullanmalısın. Çünkü ölüm haberi aldığında nezaket kurallarına dikkat etmek; yürüyüşe çıkmadan önce yerçekimi kurallarını dikkate almaya benzer. “Birbirimize arkadaşça davranıyorduk ama artık arkadaş değildik,” demiştin fısıltıyla kendine. Sevdiklerinin seni umduğun gibi sevmemesine katlanmak zorundasın. İhanete, sadakatsizliğe… Ve son olarak -ki bu en zoru- bir başkasının senden daha zeki, senden daha karakterli, daha ilgi çekici olmasına katlanmak zorundasın. Hayat ne getirmiştir: Görevler ve kibir. Peki, sen bu sarmaldan çıkmak için ne yaptın? Görevlerin dandik, üstünden başından akan o acı kibir dandik. Sen dandiksin. Sana, diğerlerine, milyonlarca insana çok görülen şeyi AVM’lerde gezerek telafi edemezsin.

Kim kendini öldürmeyi planlarken sigarayı bırakır ki?

Bu yazının başlığı yazardan bağımsız editoryal olarak hazırlanmıştır.