Koro filmi, yeteneklerin keşfi ve azmin önemi üzerine mesaj veriyor

Klişeler, her zaman çalışır. Eğer bir de senaryoya Hollywood’un o meşhur kahramanının hikâyesinin şablonu giydirilmişse ortaya en azından vasat bir film çıkar. Belki özgün bir yapıta imza atmış olmazsınız ama film kendisini bir şekilde izletir. “Koro”, işte böyle bir film. Film inceleme yazımızın girişinde, aslında en son söyleyeceğimi en başta söyledim. Şimdi kısaca neden böyle düşündüğümü, filmden kesitlerle açıklamaya çalışacağım. Yazı bittiğinde filmi izleyip izlememeye siz karar verirsiniz.

Stet, Texas’ta annesiyle birlikte yaşayan, babası tarafından terk edilmiş bir çocuktur. Annesiyle ilişkisine dair, elimizde sadece bir diyalog var. Bu diyalogda daha çok büyümüş de küçülmüş bir çocuk görüyoruz. Annesinin içki bağımlılığına karşı durmaya çalışan, onu koruyup kollayan bir yapısı vardır Stet’in. Bu ilişkide hiçbir derinleşmeye şahit olmadan, ertesi gün annesi trafik kazasında ölür. Cenaze sırasındaysa onları terk eden babası çıkıp gelir. Tek amacı vardır, o da Stet'i kimse tarafından bilinmeden bir yolunu bularak yatılı okula yazdırmaktır.

Burada kısaca araya girmek istiyorum. Bu sahneler o kadar hızlı ilerliyor ki sanki senaryoya fazla özen gösterilmemiş hissiyatı oluşturuyor izleyicide. Diğer yandan Stet’in bunca değişime hızlıca ayak uydurması, sanki her gün bunları yaşıyormuş gibi davranması da garip geliyor insana. Mesela annesiyle ilişkisi, birkaç diyalogla daha işlenebilirdi diyorum izlerken. Stet’in psikolojik durumu, uyumsuz ve huysuz hâllerinin sebepleri, zihnimizde daha fazla oturmalıydı. Hikâyeye devam edelim.

Stet’in, onu çok seven bir öğretmeni vardır. Ondaki müzik yeteneğini keşfetmiş birisidir. Babasının fikri başka olsa da onu ikna eder ve Stet soluğu, Ulusal Erkek Korosu Yatılı Okulunda alır. İlk başlarda biraz zorlansa da yeteneği sayesinde hızlıca ayak uydurur diğer öğrencilere. Gün geçtikçe ondaki yeteneğin çok daha fazla olduğunu anlar öğretmenleri. Herkesin evlerine gittiği Noel tatilinde Stet okulda kalır ve günlerce tek başına çalışır. Bu sıkı çalışması sayesinde turnelere katılmaya hak kazanır.

Bu süreçte akran zorbalığına da maruz kalır. Önce oda arkadaşı, sonra da koroda aynı mevkide şarkı söylediği arkadaşı, onun bu yükselişini çekemez ve ellerinden geldikçe her başarısında onun önünü kesmeye çalışırlar. Stet, tüm yıldırma çabalarına rağmen vazgeçmez bu süreçten. Yapanların ise yaptıkları mecburen yanlarında kalır. Çünkü kavga çıkarmak okuldan atılma sebebidir. Nedense çocukların Stet’e karşı yaptıkları şeyler, hep cezasız kalmaktadır.

En son olayda ise rakiplerinden birinin Stet’in annesinin fotoğraflarını bulup ifşa etmesi, bardağı taşıran son damla olur. Stet, yapılan bu ayıp karşısında tüm kuralları hiçe sayar ve bunu yapan çocuğu döver. Öyle ki kim olsa aynı tepkiyi verirdi kanaatimce. “Çocuk dünyasındaki bu acımasızlık, herhâlde büyüklerde yoktur,” diyorum filmi izlerken.

Stet, bu olaydan sonra okuldan atılma tehlikesi yaşasa da başhocası Carvelle sayesinde okulda kalır ve büyük konser için solo seçilmektedir. Tahmin ettiğiniz üzere Stet, yeteneğinin üstüne çabalarını da ekleyince herkesin hayran kalacağı bir konserle okul kariyerinin zirvesini görür. Kendisine haset eden, eziyet eden arkadaşlarına da bu başarıyla en güzel dersi vermiş olarak ayrılır okuldan.

Yazının başında bir klişeden bahsetmiştim. Bu senaryo, özgün bir hikâyeye dayanmıyor. “Whiplash” filmini izleyenler, neredeyse aynı hikâyeyi izlediklerini hissedeceklerdir. Yine “Koro” ismini taşıyan başka filmler de daha önce çekildi ve hepsinde, az çok aynı tema işlendi. Yetenekli biri vardır ve mükemmeliyetçi bir hocayla birlikte bu kişi, her geçen gün gelişir ve harika bir sanatçıya dönüşür. Yine bu köşede daha önce önerdiğim, “Sonsuzluk Teorisi” de aslında bu formata çok yakın. Onda da matematik konusunda yetenekli bir Hintlinin Londra’ya bir üniversiteye gelmesi ve mükemmeliyetçi bir hocayla birlikte çağın matematiksel sorunlarına çözüm bulması işleniyordu.

• Bu filmden aldığım ders, yeteneklerin keşfedilmesinin ne kadar önemli olduğu. Hepimiz, bir şekilde annelerimizden farklı yeteneklere sahip olarak dünyaya geliyoruz. Bunun işaretleri daha çocukluk yıllarında görünmeye başlıyor. Bize de bunu bulup ortaya çıkarmak düşüyor.

Bu filmde ise yönetmenin üslubu ve senaryo kalitesi ile farkı hissediyorsunuz. Yarım kalan yan karakterler, yarım kalmış hissettiren diyaloglar, hızlı değişen duygu durumları, iyi işlenmemiş başkarakterler, filmin kalitesini biraz aşağılara düşürse de yine de müziğe doyarak ailecek izleyeceyebileceğiniz keyifli bir film, “Koro”.

Son olarak filmden aldığım ders ise yeteneklerin keşfedilmesinin ne kadar önemli olduğu. Hepimiz, bir şekilde annelerimizden farklı yeteneklere sahip olarak dünyaya geliyoruz. Bunun işaretleri daha çocukluk yıllarında görünmeye başlıyor. Bazılarımız daha küçük yaşlarda bir şeyler alıp satmaya başlıyor, ticaret yapmayı seviyor; bazılarımız için “matematik” denince, “sayılar” denince akan sular duruyor. Bazılarımız müzik dersinde öğretmeni ilgiyle takip ediyor; bir müzik aletiyle karşılaştığında, “Keşke ben de çalabilsem,” diye iç geçiriyor.

Örnekler çoğaltılabilir elbette ama söylemeye çalıştığım şeyi anladığınızı biliyorum. Allah’ın bize verdiği hediyeleri bir şekilde keşfetmeliyiz. Bazıları buna potansiyel diyor, öyle de düşünebiliriz. Bir potansiyelimiz var, bunu harekete geçirmeli ve Yaradan’ın bizi toplumda hangi boşluğu doldurmak için yarattığını bulmalıyız. Bunu bulursak hem kendimiz hem ailemiz için hem de tüm insanlık için çok daha verimli ve tatmin edici bir hayat yaşayabiliriz. Ayrıca bu, tüm bağımlılıklardan uzak kalmamızı da sağlayacaktır. Hayatında maddi ve manevi tatmini bulmuş kişiyi hiçbir kötü alışkanlık ele geçiremez. Bunu unutmayalım.

Burada incelenmesini istediğiniz ya da çok beğenip herkesin izlemesini istediğiniz filmler olursa benimle de paylaşırsanız sevinirim. Mail adresim: aliburakcesur@ gmail.com

*Bu yazının başlığı yazardan bağımsız editoryal olarak hazırlanmıştır.