Zor zamanlar insan gelişimine nasıl katkı sağlar

Zor zamanlar, seni cezalandırmak için değil; olman gereken insana dönüştürmek için gelir. Bugün seni yoran şey, yarın sana güç verecek şeydir. Çünkü hiçbir fırtına, sonsuza kadar sürmez. Bulutlar dağılır, güneş yine doğar. Sen yeter ki vazgeçme!

Evet, bazen insanlar gider, işler bozulur, planlar tutmaz. Ama kayıplar da öğretir. Her giden, seni biraz daha kendine yaklaştırır. Her düşüş, seni biraz daha olgunlaştırır. Her, “Bitiyor” dediğinde, aslında başka bir şey başlıyordur. Belki de hayat, seni korumak için bazı şeyleri alıyordur elinden.

Kendine zaman tanı. Acını bastırmaya çalışma, bırak yaşansın. Çünkü bastırdığın her şey, bir gün başka bir yerden patlar. Ağla, sessiz kal, düş, kalk ama hep kendine dön! Sen zaten yeterlisin. Dünyanın senden alabileceği hiçbir şey, senin öz değerini eksiltmez.

Bir gün bu günlere dönüp baktığında, “İyi ki pes etmemişim,” diyeceksin. O zaman anlayacaksın; seni kıran şeyler, aslında seni inşa etmiş. Her yara; seni daha gerçek, daha derin, daha insancıl yapmış. Hayat, hep kolay gitseydi hiçbir şeyin değerini bilemezdin. O yüzden bugün canın acıyorsa bil ki hâlâ hissediyorsun. Hâlâ insansın ve bu, muhteşem bir şey.

Unutma, sen zaten yola çıktığın anda kazanmaya başladın. Çünkü herkes korkar ama sen yürümeye devam ettin. Karanlığın içinden geçiyorsun ama elinde bir ışık var. O da senin inancın. Bu inanç seni taşıyacak.

Her şey kötü gittiğinde bile hatırla! Geçiyor… Her şey ama her şey, bir şekilde geçiyor. Ve sonunda hep olduğu gibi, yine sen, kalıyorsun. Güçlü, biraz yorgun ama hâlâ umutlu. Çünkü hayat dediğin şey, düşüp kalkarak öğrenilen bir yol. Ve sen, bu yolu yürümeyi seçtin. Kendine iyi bak, görüşmek üzere.

Bu yazının başlığı yazardan bağımsız editoryal olarak hazırlanmıştır.