İlahi Rövanş ya da Hikâyenin Aslına Rücuu

• “Palacios Dante’nin ünlü eseri İlahi Komedyanın sanıldığı gibi Ortaçağ çöllerinde münzevi bir abide olmadığını fark eder ve çalışmaya başlar. Çalışmasının sonuçlarını açıkladığı La Escatologia Musulmane en la Divina Comedia (1919) adlı eseriyle Avrupa çevrelerinde tam bir şok tesiri yaratır ve günümüzde de devam eden büyük bir tartışmaya yol açar. Öyle ki Dante araştırmalarına büyük bir ivme kazandıran eleştiriler ve öfkeli itirazlar yağmur gibi yağmaktadır.”(¹)

• “Kara ve uzun bir elifti kâğıttaki. Hiç bu kadar muazzam, hiç bu kadar haşmetli bir elifi olmamıştı hattatın. Bir uçtan bakıldığında karşı tarafın ucu gözükmüyor, kara elifin nerede başlayıp nerede bittiği anlaşılmıyordu. İki yamacın arasında sessizce sallanıyordu kara elif. Alevli bir ip gibi kıvrılan nehir, elifin altından akmaya başladı. Uzak ve inceydi ateş nehri. Alevler zararsız ve soğuk görünüyor, hattatın kâğıdı sakin ve yavaşça yanıyordu.”

Olaylar farklı boyutlarda cereyan ettiği için yazar, bu fantastik unsurlara istediği gibi kolaylıkla şekil vermiştir. Ayrıca yazar her iddiasını belli bir ayet, hadis veya ansiklopedik bilgiye dayandırarak temellendirmiş, yaş tahtaya basmamıştır. Yani karşımızda sadece bir hikâye kitabı değil, entelektüel bir birikimin ürünü bir eser de durmaktadır.

Kısaca yazarın diline de değinecek olursak hikâyelerin yapısına uygun olarak gayet sade, fazlalıktan arındırılmış, yer yer imgelerle zenginleştirilmiş bir dil kullandığını söyleyebiliriz.