British Accent ile başlayan Oxford yolculuğu bu kez hangi duyguları ortaya çıkardı?

Trene bindiğimizde karşımıza oturan kız öğrenci kazak örüyordu ama neredeyse her ilmekte önündeki kâğıda bakıyordu. Nasıl yapıldığına dair tam bir fikrimiz olmasa da annelerimizden ve anneannelerimizden bildiğimiz kadarıyla bu kâğıda bakılarak yapılan bir iş değil. Bir şekilde kâğıtta ne olduğunu gördük. Ayrıntılı bir logaritmik cetvel vardı ve kazak bu cetvele göre örülüyordu. İşte bir Oxfordluya da bu yakışır. Hem geleneklerini koruyor hem de yüksek matematikten yararlanıyor.

Trenden indikten sonra sinir bozucu bir güzellik bizi karşılıyor. Güzellik karşısında bazı hoş duygulara kapılmak evrensel olsa da herkesin aynı duyguları hissedeceğini pek söyleyemeyiz. Daha önce hiç Oxford görmemiş bir İstanbul sakini, bu görkemli güzelliğe hayran kalacaktır ancak bu hayranlığın hemen ardından yahut eş zamanlı bir şekilde haset duygusu da gelecektir.

*

Ashmolean, Bodleian, bin yıllık sürekli bir kültürel birikim; ne var ki benim veya atalarımın buna hiçbir katkısı yok. Bugüne kadar Afgan’ı ötekileştirip kendimi beyaz İngiliz’in yanında konumlandırmam kendimi kandırmaktan ibaretmiş. Bu şehir huzurunda, pratikte herhangi bir Afgan’dan farkım yok. Benden sadece biraz daha ezik başka bir Doğuluyu öne sürüp kendi ezikliğimi gizlemişim aslında.

Oxford, kendiyle yüzleşme cesareti olan Doğulu bir turistte dönüştürücü bir etki yaratır. Kendi kültürüne mensup birine patolojik bir tiksinti duymaktan vazgeçirir. Havası sizi rahatsız etse de ruhunuzu büyük bir hastalıktan kurtarır.

*Bu yazının başlığı yazardan bağımsız editoryal olarak hazırlanmıştır.