Üsküdar’ın Sırlı’sı öyle bir dua etti ki...

Gençliğinde Harbiye Ne­zareti’nde rütbeli sivil memur olarak çalışmıştı. Sonra kendisini turûk-ı İlallah yoluna vakfetmiş, Üsküdar’da Mihrimah Ca­mii’ne ikinci imam olmuştu. Sesi pek güzeldi, nerede Kur’ân-ı Kerim oku­sa yüzlerce insan peşine takılıyordu, şöhreti günden güne yayılmaktaydı.

Doğumu İstanbul olmalıydı, der­vişlerin cismanî hayatları ile ilgili so­rular pek sorulmaz, bu yüzden yerini yurdunu bilene pek rastlamıyoruz. O bir derviş, Allah yolunda bir kişiydi, fani vücudu ne kendisine lazım olur, ne başkasına… Bu yüzden bir gün bir dostunun ölümüne yakınan bir kişiye şöyle haykırmıştı:

“Elbette ölecekti, madem ki doğdu. O, doğduğu için öldü.”

Fanilerle birlikte yaşayıp şimdi fani hayattan uzaklaşan Nafiz Efendi Üsküdar’da Nasuhî Dergâhı’na mün­tesipti. Bu dergâhın son postnişini Ke­rameddin Efendi’nin halifesiydi. (…)

Hazreti Nasuhi, “Mal ü câhın mey­lini sen terk edip aşkında ol” buyur­muşlardı. ‘Câh’, şan şöhret, itibar, makam demektir. Nafiz Efendi’nin hakkında anlatılanlara göre o, pirinin bu emirlerine tamamıyla uyacak şe­kilde davranıyordu. Bir gün Doğancı­lar’daki dergâhta Hazret’in sandukası karşısındaki parmaklığa sarılarak bir niyazda bulunmuştu, Pir’inin yüzü suyu hürmetine Cenab-ı Bâri’den sesi­nin kesilmesini istiyordu, zira peşine takılan cemaatten bizar olmuştu, gu­rurlanmaktan korkuyordu, Allah ka­tında en keskin günahlardan sayılan “kibir” belasına düşeceğinden çekini­yordu. İstediği oldu. Nafiz Efendi se­sini kaybetmişti, kendisini yakından tanıyanlar gençlik çağlarında okudu­ğu Kur’ân’ı ve harikulâde güzel sesini unutamıyorlar, bu menkıbe anlatılır­ken tüylerimiz diken diken oluyor. Bir insanın sadakati ancak böylece belli olabilir sanıyorum. (…)

Üsküdarlı Nafiz Efendi 20 yıla ya­kın bir zaman önce göçtü. Özbek­ler Dergâhı’nı ziyaret edenler onun kabrine uğramadan geri dönmezler. Dergâh nisbeten ana yolların uzağın­da olduğu için ziyaretler bazen geç saatlara rastlamaktadır. İşte böyle bir akşam vakti çok sevdiğimiz bir başka büyük insan o nurlu kabri görmek is­temişti. Ziyaret uzuyor, vakit geçiyor, karanlık gittikçe daha fazla çöküyor­du. Rahmetli Özbekler Dergâhı şeyhi Necmeddin Efendi içerden seslendi:

“Haydi çabuk efendi, vakit akşam oldu, bu saatte ziyaret olur mu?” Zi­yaretçi derinden gelen bu itiraza pek aldırmamıştı, vazifesini yerine getir­meye çalışıyordu. O akşam Necmed­din Efendi mânâ’da Nafiz Efendi’yi karşısında buldu.

Efendi şunları söylüyordu:

“Bırak istedikleri saatte gelsinler, bizim burada gecemiz gündüzümüz belli değil ki...”

Toprağın derinliklerinde, gecesi gündüzü beli olmayan bir yerde yatı­yor Nafiz Efendi, ama onun yattığı yer öylesine ışıklı, öylesine nurlu ki...

Hazret-i Mevlânâ:

buyurmuştu. Nafiz Efendi onu sevenlerin, bilenlerin, yoluna göz yaşı dökenlerin gönüllerinde altın taht kurmuş yatıyor. Ona saygımız her şeyden önce yoluna ve bağlı olduğu kapıyadır. O insan, o kapıya gerçekten layık ve yakışan bir insandı.