Avrupa fakirleşiyor neden acaba?

Zengin beyazların kulübü AB, ilk kez bir fakirlik stratejisinden bahis açtı. Oysa fakirlik kavramı, “Üçüncü Dünya” ülkelerine mahsus bir düşkünlük, bir zavallılık hali mâlumunuz. Sahi, çoktan çöp sepetini boylaması gereken soğuk savaş çağının buz tutmuş tanımları niçin hâlâ kullanılıyor? Batılı adamın gururunu okşadığı için olmasın! Biliyorsunuz, Batılı adamın dünyaya en azgın haliyle hükmettiği zamanlarda, mesela Hindistan’da aynı gemiyle aynı yere giderdiniz ama beyaz adam saray yavrusu 1. sınıf kamarada ve canlı müziğin eşlik ettiği balo salonunda gününü gün ederken, “Üçüncü Dünya”nın paryası şansı yaver giderse güvertede yatıp kalkar, çoğu kez de farelerin ve böceklerin cirit attığı izbelerde seyahat ederdi.

Elizabet.

Yeni duyduk, meğer Avrupa nüfusunun beşte birine tekâbül eden yüz milyona yakın insan fakirlik ve sosyal dışlanma riskiyle karşı karşıya imiş. Bu tespiti yapan, ne idüğü belirsiz sahte isim ve avatarın arkasından kurusıkı sallayan bir X hesabı değil ha, sakın sizi yanıltmasın. Avrupa’nın ekâbir takımından Komisyon Başkan Yardımcısı Roxana Mînzatu söylüyor bunu.

Avrupa fakirlik ile başa çıkabilir mi?

Mînzatu, AB’nin yeni “Fakirlik ile mücadele stratejisi”ni Avrupa basınına açıklarken bir de deadline veriyor. Hedef, 2050 yılına kadar Avrupa’da fakirliği bitirmek imiş. Beyaz adamın fakirliği pek zorlarına gitmiş, güya 25 senede bu fakirliği bitirmeye and içmişler. Lâkin daha baştan kaybedilmiş bir mücadele bu.

Niye mi? Mînzatu, konuşmasının bir yerinde bu hedefin hayli iddialı olduğunu bizzat kendisi itiraf ediyor da ondan. 2030 yılına kadar en az 15 milyon kişiyi fakirlikten kurtarma hedefi koymuşlar ama henüz bu sayının beşte birine ancak ulaşabilmişler. Ayrıca bu fakirlere ne derece yardımcı oldukları, bu yardımların ne zamana dek sürdürülebilir olacağı da ayrı bir muamma. Zira Rusya-Ukrayna savaşıyla zaten Avrupa’da mevcut bir enerji sıkıntısı varken, Trump’ın israile uyup İran macerasına balıklama atlamasıyla işler daha da zora girdi. Avrupa, Hürmüz krizini kılcal damarlarına dek hissediyor.

Caritas Europa gibi sivil toplum kuruluşları da Mînzatu’nun kamuoyuna açıkladığı fakirliğe karşı mücadele stratejisini “fazlasıyla havada kaldığı, müşahhas yasa teklifleri sunmadığı” için eleştiriyor. Niyet iyi olsa da hedefleri yerine getirecek yasal düzenlemeler olmadığı sürece bu stratejinin başarılı olacağı konusunda ciddi şüpheler mevcut.

Hey gidi Avrupa! Ahalinin beşte biri fakir düşmüş, en yetkili biri çıkıp “bu durumu 25 sene içinde değiştireceğiz, fakirliği bitireceğiz” diyor ama kendi sivil toplum kuruluşları bile bu söze inanmıyor. Dahası, o yetkilinin bizzat kendisi de gelecekten pek umutlu görünmüyor.

Roxana Minzatu.

Peki, Avrupa niçin bu denli fakir düşmüş, buna dair bir açıklama yapan var mı?

Mînzatu bu konuyu neden es geçmiş acaba?

İzahı hiç de kolay olmayan bir mesele mi yoksa bu?

Boşuna beklemeyin, işlerine gelmediği için yetkili bir Avrupalı ağızdan bunu duyma ihtimali pek yok.

O yüzden iş başa düştü.

45 trilyon dolarlık soygun

Siz hiç 45 trilyon dolarlık bir soygun duydunuz mu?

Fikir vermesi açısından, dünyanın en büyük 10 ekonomisi, artı AB’nin toplam gayrisafi millî hasılasının sadece 96 milyar dolar olduğunu not edelim.

Yani birileri, ABD ve Çin dâhil dünyanın en büyük 10 ekonomisi ile AB’nin toplamı kadar bir serveti tam 469 yıl boyunca sürekli çalmış olsa 45 trilyon doları ancak elde edebiliyor. Şaka gibi bir rakam, öyle değil mi?

Oysa hiç de şaka filan değil, kaskatı bir gerçek. Hint asıllı ekonomist Utsa Patnaik'in Columbia Üniversitesi tarafından yayınlanan araştırması, vergi ve ticaretle ilgili yaklaşık iki yüzyıllık detaylı verilere dayanarak İngiltere’nin 1765-1938 yılları arasında Hindistan'dan 45 trilyon dolar yağmaladığını ortaya koydu.

Fakat İngilizlerin nezdindeki yaygın görüşe bakarsanız, Hindistan'ın sömürgeleştirilmesi ne kadar korkunç gözükse de aslında İngiltere açısından pek bir ekonomik fayda sağlamış değil. Tam aksine Hindistan gibi devasa bir coğrafyayı idare etmenin kendileri için pahalı bir maliyet olduğunu söylüyorlar. Bu maliyete rağmen İngilizler, Hindistan’ı idare etmekten vazgeçmeyip aslında bir hayırseverlik(!) göstermişler. Bakın bu da bir şaka değil. İngiliz kamuoyu ciddi ciddi böyle düşünüyor.

İngiltere’nin başbakanlarından David Cameron, iktidar koltuğunda oturuyorken bunu söylemişti mesela. Dünyaca ünlü tarihçi Niall Ferguson da İngiliz sömürge idaresinin Hindistan'ın gelişmesine katkı sağladığı görüşünde. Nitekim bu propaganda öyle güçlü ki, 2014 yılında yapılan YouGov anketine göre İngiliz halkının yüzde 50'si Hindistan dâhil sömürülen topraklara medeniyet götürdüklerine inanıyor.

İngiliz’in İngiliz’e ve tüm dünyaya yedirdiği pembe tabloyu bırakıp şimdi gerçeklere bakalım: İngiltere’nin Hindistan'daki 200 yıllık idaresi boyunca Hintlilerin kişi başına düşen geliri bırakın tek kuruş artmayı, tam aksine sürekli geriledi. Babür imparatorluğu döneminde dünyanın en zengin ekonomisi olan tarım ve ticaret yurdu Hindistan, fakirliği geçtik, insanların açlık sınırında yaşadığı ve hayırsever(!) İngilizlerin buna rağmen bütün tahılı başka ülkelere satıp milyonlarca Hintliyi suni açlıktan öldürdüğü bir ülke haline geldi. Hintlilerin ortalama ömrü 1870-1920 arası beşte bir oranında azalıp dibe vurdu.

Ha, bu arada Hindistan’dan çalınan 45 trilyon doları İngiltere’nin gayrı safi milli hasılasına böldüğümüzde içinden kaç İngiltere çıktığını biliyor musunuz? Tamı tamına 12 bin 500 İngiltere... Şu yeryüzü yeryüzü olalı böyle bir hırsızlık, böyle bir sömürü görmüş değildir.

Bir yağmanın anatomisi

Sanayi devriminin arka planı

Fransa ve diğerleri

İngiltere dedik ama sadece İngiltere mi? Fransa, İspanya hatta minnacık Portekiz, Hollanda ve Belçika bile dünyanın dört bir yanında sömürge imparatorlukları kurdular. Tıpkı Hindistan’dan Londra’ya akan servet gibi diğer coğrafyalardan bu ülkelerin başkentlerine servetler akıp durdu. Özetle Avrupa, asırlar boyunca tüm dünyayı yağmaladı. Hiçbiri elbet bir İngiltere etmez, ancak Fransa örneği bile tek başına dehşet verici.

Afrika Diasporası Kalkınma Girişimi Başkanı Chihombori-Quao der ki: “Fransa'nın Afrika'dan yılda 500 milyar dolar çaldığını biliyoruz!” Ona göre bu hırsızlık, Fransa'nın Afrika’daki Frankofon ülkelere bağımsızlık vermeden önce imzalattığı sömürge anlaşmalarından kaynaklanıyor. Hangi ülkeler bunlar? Benin, Burkina Faso, Fildişi Sahili, Gine, Mali, Nijer, Senegal, Togo, Kamerun, Orta Afrika Cumhuriyeti, Çad, Kongo, Ekvator Ginesi ve Gabon.

Bu ülkeler yıllık gelirlerinin yüzde 85'ini Banque de France’a aktarmaya zorlandılar. Paris yönetimi sadece kalan yüzde15'i bu ülkelerin iç ihtiyaçları için ayrılmasına izin verdi. Bu paranın çoğu tahmin edileceği gibi halka değil işbirlikçi yöneticilerin ceplerine gitti. Fransa, bu ülkeleri İngiltere’nin Hindistan’ı borçlandırdığı gibi ağır bir borç batağına sürükledi. Tipik bir mafya örneği.

Fransa, Afrika’ya 1830 Cezayir işgaliyle bundan 200 yıl önce ayak bastı. Daha fazladır ya, hadi biz bu sömürü tarihini 100 yıldan hesap edelim. Yılda 500 milyardan toplamda 50 milyar dolar yapar. Bu rakam Fransa’nın gayrı safi milli hasılasına bölünürse içinden tam 14 Fransa çıkar. İngiltere’nin Hindistan’ı sömürmesiyle kıyas edilemez olsa da müthiş bir sömürüdür bu.

Avrupalı sömürgeciler, Patrice Lumumba gibi dik duran ve ülkesini seven liderleri darbeyle devirip işbirlikçi hainlere öldürttüler. Afrika’nın son 50 yılında onlarca ülkede 70’e yakın darbe yapılmışsa, bu ülkemizde aydın geçinen işbirlikçilerin söylediği gibi “demokrasi eksikliği”nden filan değil, Avrupa’nın kirli menfaatleri yüzündendir.

Avrupa neden fakirleşiyor, şimdi anladınız mı?

Sömürülen coğrafyalar artık ayağa kalkıyor, İngiltere ve Fransa başta olmak üzere Avrupalı emperyalistlerin hevesleri kursaklarında kalıyor. Avrupa’nın yerini win-win esasına göre karşılıklı menfaatleri gözeten Türkiye gibi ülkeler almaya başlıyor.

Bunlar daha Avrupa’nın iyi günleri...

Asıl oyun bundan sonra başlıyor.