Kütüphanesindeki vazgeçilmez yazarları açıkladı

Kütüphanem. Şiir, eleştiri, İslâm düşüncesi. Biraz roman, bir miktar hikâye. Ben romanı üniversite yıllarında İbrahim Demirci’nin kütüphanesinden okudum. Bir defasında o kadar çok kitap aldım ki İbrahim Abi içeriden bir çuval getirdi. Onun için bazen, ben çuval çuval kitap okudum demeye bayılırım. O yıllarda memlekete her gidişimde kitap taşırdım. Aşağı evde bakkal tereklerinden bir kütüphanem vardı. Ankara’ya yerleşinceye kadar kitaplarımı tek yerde toplayamadım.

Evet. Hâlâ büyüyor. Bu benim için kaçınılmaz bir durum. Zaman zaman baştan ayağa elden geçirip yenileme yapıyorum. Bir kısmını depoya kaldırıyorum, bir kısmını da elden çıkarıyorum. Elbette ana gövde yerinde duruyor. Kitap almak benim için sıradan bir iş. Özel olarak bir ayrım yok.

Hayır. Hayır ama okumayı düşünmediğim kitabı almam ben. Okumadıklarım da bir gün okunur.

Benim iskeletim kitaplar değil, yazarlar. Tuttuğum yazarları bir bütün olarak okurum, edinirim. Kütüphanem de yazarlara göre düzenlenmiştir. Örneğin, Sezai Karakoç’un, İsmet Özel’in bütün kitapları, Cahit Zarifoğlu’nun bütün kitapları. Bazı kitapları da ikişer üçer tanedir, değişik baskılar, ilk baskılar olarak. Örneğin Âkif’le ilgili gördüğüm ve bende olmayan her şeyi alırım. Aslında ben kütüphanemdeki bütün kitapları seviyorum. Hem de çok.

Yoldaki İşaretler, Seyit Kutup. İslâm’da Irkçılık ve Milliyetçilik, Ahmet Naim Babanzâde. Dostoyevski. Bütün eserleri.

Bunu hiç düşünmüyorum. Üzerine kafa yordum desem yalan olur o yüzden.

Bu yazının başlığı yazardan bağımsız editoryal olarak hazırlanmıştır.