İşbiliyye'deki (Sevilla) Alkazar Sarayı, Endülüs'ten geriye kalmış en önemli mimari yapılardan birisi.
711’den 1492’ye kadar neredeyse 800 yıl boyunca bugünkü İspanya topraklarında siyasî varlıklarını sürdüren Müslümanların tarihi, İspanya ve Avrupa tarihiyle öylesine iç içe geçmiştir ki İslâm’ı ve Müslümanları buradan söküp atmak mümkün değildir. Endülüslü Müslümanların tarihlerini ve eserlerini çıkardığınızda, İber Yarımadası’nda doğacak olan boşluğun telafisi de mümkün değildir.
Tarîf bin Mâlik
isimli bir
Berberî
komutanın öncülüğündeki Müslüman keşif kolu,
Akdeniz’in Atlas Okyanusu’
na bağlandığı boğazı geçerek
İber Yarımadası’na
adım attığında, tarihler
710 yılının yaz aylarını
gösteriyordu.
Emevî İmparatorluğu’nun
Kuzey
Afrika Valisi Mûsâ bin Nusayr’ın
emriyle Avrupa’ya adım atan ilk birlikler, dönüşlerinde, kıtanın fethe son derece müsait olduğunu ve
Hristiyanlar
arasındaki şiddetli çatışmaların
Müslümanların
işlerini kolaylaştıracağını rapor etmişti. Bir yıl sonra
, 711’de
, bu defa
10 bin kişilik bir Müslüman ordusu
, daha sonra
“Endülüs”
olarak adlandırılacak olan bölgeye geçiş yaparak, Hristiyanlarla çatışmaya başladı.
Vizigotlarla
yapılan ilk savaş
Müslümanların
lehine neticelenince,
İslâm ordusu
bugünkü
Fransa
sınırına kadar ilerlemeye başladı.
Bu ilk askerî seferlere ve fetihlere katılan Müslüman birlikler, acaba dünya tarihinin şahit olduğu en muhteşem medeniyetlerden birinin kuruluşuna giden yolu döşediklerinin farkında mıydı? Muhtemelen hayır. Ancak, kendi dönemlerinde ellerinden gelenin en iyisini yaparak sonraki nesillere altın değerinde bir miras bıraktılar. Medeniyetler de zaten, bir nesilden diğerine sürdürülen bir bayrak yarışı değil midir? Öncekiler görevlerini iyi ve doğru yaparsa, sonrakiler de duvarın taşlarını yukarı doğru örmeye devam ederler. Her bir nesil aynı sorumlulukla davrandığında ise, ortaya gerçek bir ihtişam çıkar. Endülüs’te şahit olduğumuz şey, tam da bundan ibarettir aslında.
711’den 1492’ye
kadar neredeyse
800
yıl boyunca bugünkü
İspanya
topraklarında siyasî varlıklarını sürdüren
Müslümanların
tarihi,
İspanya
ve
Avrupa
tarihiyle öylesine iç içe geçmiştir ki
İslâm’ı
ve
Müslümanları
buradan söküp atmak mümkün değildir.
Endülüslü
Müslümanların
tarihlerini ve eserlerini çıkardığınızda,
İber Yarımadası’nda
doğacak olan boşluğun telafisi de mümkün değildir.
İspanya’nın güneyini, beşinci yüzyılda buralarda hâkimiyet kuran Vandallara nispetle “el-Endelus” (Vandalların Ülkesi) olarak adlandıran Müslümanlar, 1600’lerin başında tek bir fert kalmayacak şekilde kıtadan sürülüp çıkarılmalarına kadar, eser vermeyi ve bütün zorluklara rağmen üretmeyi sürdürdüler. Hristiyan bağnazlığına kurban giden sayısız esere ve şehre rağmen, bugün elde kalanlar bile Endülüs’ün ihtişamını tahayyül etmeye yeter. Tarihe derinlemesine bakabilenler için elbette.
Günümüzde,
İspanya’nın
üç önemli şehri, bağrındaki
İslâm
mührünü bütün dünyaya adeta haykırır:
Cordoba (Kurtuba), Sevilla (İşbiliyye) ve Granada (Gırnata).
Şehirlerimizi kendi isimleriyle anmak adına,
Arapça
asıllarını
kullanarak devam edelim:
711’de Vizigotlardan
alınan şehirlerden biri olan
Kurtuba
, asıl heybetine ve önemine,
756
’da buraya gelerek kendi devletini kuran
Endülüs Emevî Emiri Birinci Abdurrahman
döneminde kavuştu.
Mimari yapısı ve görkemiyle günümüz mimarlarının tüylerini diken diken eden ünlü
eline geçinceye kadar Müslümanların hâkimiyetinde bulunan
İşbiliyye’nin
yıldız eseri, günümüze sadece minaresi ulaşan
Ulu Camii’dir
. Kuzey Afrika’dan gelerek
Endülüs’ü kontrolleri altına alan Muvahhidler,
1170’de
İşbiliyye’yi
başkentleri yaptıktan sonra, ulu caminin de inşasına başlamışlardı. Fetihten sonraki 20 yıl içinde inşası tamamlanan
camiye
, döneminde en yüksek binalardan biri olan bir minare de eklendi. Bu minare, Hristiyanlar tarafından
İşbiliyye
yeniden alındıktan sonra bile yıkılmaya kıyılamadı. Tepesine yerleştirilen rüzgâr gülü nedeniyle
“La Giralda”
adıyla şöhrete kavuşan minare, zamanında abdesthaneleri ve şadırvanları himaye eden yüksek duvarlı bahçeye bakarken, hüzünle gururu aynı anda yaşıyor bugün. Müslümanların Endülüs’e getirdiği portakal ağaçları da, avluyu hâlâ süslemeye devam ediyor.
1232’den 1492’ye kadar tam 260 yıl boyunca, Endülüs’teki son bağımsız Müslüman devletin varlığını ve bayraktarlığını sürdüren Nasrîler, tarihe bir sarayla geçtiler: Elhamra.
Hem Endülüs medeniyetinin boyutlarının hem de Müslümanların dünya mimarlık tarihine ne derin katkılarda bulunduklarının canlı bir ispatı niteliğindeki Elhamra Sarayı, dikkatli ziyaretçilerine aslında Endülüs’ün bütün serüvenini bir çırpıda anlatıyor. Sarayın duvarlarına sinen hatıralar, Müslümanların bu son devletlerinin hikâyesini fısıldıyor herkese. Bir yanda sanki yüzyıllar boyunca burada kalınacakmış gibi inşa edilen bir saray, diğer yanda Müslümanların karış karış kaybettikleri bereketli Endülüs toprakları… Sadece Elhamra Sarayı’nın hikâyesi bile Endülüs serüvenimizin tek başına özetidir aslında.
Reklam
Bilhassa
Endülüs Emevî Devleti'nin
görkemli başkenti
Kurtuba’da
kurulan
yüksek seviyeli İslâm medeniyeti,
insanlık tarihine birbirinden ünlü ve maharetli isimleri hediye etmiştir. İspanyol müziğinin kurucu ismi
Ebû Hasan Ali Ziryâb,
insanlık tarihinde ilk uçuş denemesini gerçekleştiren insan
Abbâs bin Firnâs,
astronomi ve matematikte gerçek bir deha olan
Mesleme el-Mecritî
, tarih biliminin kurucu babalarından
İbn Hayyân
ve
İdrisî
,
Güvercin Gerdanlığı
isimli şaheseriyle tanıdığımız edebiyatçı ve fakih
İbn Hazm
, Avrupa tıbbının kurucu isimlerinden
Ebû Mervân Abdulmelik bin Zuhr,
Hayy bin Yakzân
adlı felsefi romanıyla insanlık tarihinde bir çığır açan
Muhammed bin Tufeyl
, fakih ve filozof
Muhammed bin Rüşd
, Endülüs’ten Anadolu’ya ve Suriye’ye yürüyüşüyle
İslâm tarihinde derin izler bırakan Muhyiddin İbn Arabî
, tefsir ilminin olmazsa olmazlarından
Muhammed bin Ahmed el Kurtubî
, kaleme aldığı
Muvâfakât
adlı başyapıtla İslâm fıkıh usulünde derin iz bırakan
İbrahim bin Musa Şâtıbî
,
Endülüs’ün
bağrında yetişen binlerce isimden sadece birkaçı.
Günümüzde Avrupa tıbbı, hukuku, fiziği, kimyası, astronomisi ve topyekûn akademik dünyası, Müslümanların Endülüs’te nesiller boyunca yaptığı üretimin üzerine bina edildi. Bu, bizzat Hristiyan araştırmacıların da ortaya koyduğu bir hakikattir. Şunu söylemek, abartı olmayacaktır: Müslüman Endülüs olmasaydı, şimdiki Avrupa’nın manzarası da bambaşka (ve muhtemelen de bugünkü biçiminden daha eksik ve az) olacaktı.
Avrupa’nın
geneli bir yana, günümüzde
İspanya
da adeta
Müslüman Endülüs’ün
temelleri üzerine kurulmuş gibidir. Müslümanların
İber Yarımadası’na
vurduğu mühür,
İspanya’da
hayatın her alanında gözlemlenmektedir.
Bugün İspanyolcada dört binden fazla kelime, direkt biçimde Arapça kökenlidir ve günlük hayatta kullanılmaktadır.
“Tanrı dilerse”
anlamına gelen
“O’jala”
kelimesinin kökeni Arapça
“inşallah”
tır.
Müslümanların
Endülüs’te
kurdukları
sulama sistemleri
ve geliştirdikleri tarım usulleri, bugün de İspanya tarafından kullanılmaktadır.
Avrupa’da
temizlik kültürünün bilinmediği bir zamanda,
Endülüs
şehirlerini sebillerle, kanallarla ve hamamlarla donatan
Müslümanlar
, yarımadanın temizlik alışkanlıklarını köklü biçimde değiştirmiştir.
1200 yılı itibarıyla, yalnızca Guadalquivir (Vâdî el-Kebîr) Nehri’nin üzerinde 5 binden fazla su değirmeninin olduğu bilinmektedir. Bunlardan biri, günümüzde Cordoba’da muhafaza edilmektedir.
Müslümanlar, İspanyol yemek kültürüne de ciddi katkılarda bulunmuştur. Nohutun İspanyol mutfağına katılması, Endülüslü Araplar sayesindedir. Portakal, patlıcan, ıspanak, limon, muz, enginar gibi birçok meyve ve sebzeyi İspanya topraklarına getirenler Müslümanlardır. Endülüs’ün fethinden önce, İspanyollar ve diğer Avrupa milletleri tüm bunlardan habersizdi. Özellikle portakal ve limon, artık İspanya’nın simge bitkileri hâline gelmiştir.
Madem
Müslümanlar
kıtadan sürüldükten sonra geride kalanlar bile
Endülüs’ün
ihtişamını hâlâ haykırmaya devam ediyor dedik, o zaman kendimize şu ödevi mutlaka verelim:
İyi ve ayrıntılı bir
tarih okuması
eşliğinde,
Endülüs’ü
şehir şehir dolaşmak hepimizin hedefi olsun. Kendimiz olmazsa
çocuklarımız
(hatta torunlarımız) bunu mutlaka yerine getirsinler. Ki geçmişimizin çok önemli bir parçasıyla bağlarımızı da sıkı sıkıya korumuş olalım.
Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.
Sitemizde paylaştığınız yorumlar, diğer kullanıcılar için değerli bir kaynaktır. Lütfen farklı görüşlere ve diğer kullanıcılara saygılı olun. Kaba, saldırgan, aşağılayıcı veya ayrımcı ifadeler kullanmaktan kaçının.