Ekranlarda bizden bir şey kalmadı: Diziler neyi kaybetti?

Okulun bittiği, babanın işten döndüğü, ailecek sofraya oturulduğu akşamların değişmez ritüeliydi televizyon. Ekranda bir Ekmek Teknesi, bir Yedi Numara ya da Çocuklar Duymasın olurdu. Çok geriye gitmeye bile gerek yok; Yeşildeniz, Seksenler gibi yapımlar yakın hafızada. Hatta Kurtlar Vadisi gibi aksiyon ağırlıklı bir dizide bile samimi bir aşk hikâyesine, tasavvufi göndermelere yer vardı. Bugün ne o sofra kaldı ne de insanları bir araya getiren o diziler.Mafya, kabadayı, entrika: Tek tip karakter

Bugün hangi kanalı açsanız benzer bir tablo: Elinde silah, üstünde takım, ağzında küfür olan karakterler. Mahalle kavramının yerini rezidanslar, komşuluğun yerini iş ortaklıkları, aile sofrasının yerini kumar masaları aldı. Sanki bu topraklarda hiç dua edilmemiş, hiç sevilmemiş, bir bardak çayın başında hiç dertleşilmemiş gibi.

Yeni nesil mi seviyor, yoksa dikte mi ediliyor?

Asıl soru şu: Bu yapımlar gerçekten izleyicinin talebiyle mi şekilleniyor, yoksa belirli bir hayat tarzı dayatılmak mı isteniyor? İnsanın ailesiyle birlikte izlemekten utanacağı bir içeriği neden tercih ettiği de ayrı bir mesele. Çünkü bir toplumun ekranı, o toplumun aynasıdır; ekranda kendini göremeyen nesiller, zamanla kendi kültürüne de yabancılaşır.

Kaybedilen sadece bir tür değil

Diziler değişti, doğru. Ama değişen sadece senaryolar değil; akşamları bir araya getiren sofra, paylaşılan kahkaha, ortak hafıza da değişti. Ekranlarda "bizden biri"ni görmeyeli uzun zaman oldu. Ve bu boşluk, sadece televizyonla sınırlı bir mesele değil.