Dijital çağda kaybolan çocukluk ve pişmanlıklar

Yoruldun. Günler günleri kovalarken senin peşinden koşarcasına gittiklerine yetişemeyişinden. Kokusunu içine çekmek istediğin papatyaların senden önce kırlardan sökülmesinden. Oynadığın saklambaçlarda hep ebe olmak zorunda kalmaktan. Sobelenen olduğun için gözünü kapattığında göremediklerinden. Yoruldun. Hep aynayla konuşmaya mecbur bırakıldığından. Her defasında etrafına örülen kalın duvarları aşamadığın için köşeye sıkıştığın hissine kapıldığından. Farkında olmadıklarını fark etmeye geç kaldığım için özür dilerim. Ertelenmiş her şeyin kahır olarak geri dönmesi de benim suçum belli ki.

Üzerine erken yaşta sinmiş bezginliğin hissiyle bağımlısı olduğun ekranlardan seni geri almaya geç kalmıştım. Neşesi çekilmiş çocukluğunun ellerinden tutup yeniden yola düşmek için vakit var mıydı? Sabahlara kadar gözüne girmeyen uykularının, dilini yutmuş, kelimelerini kaybetmiş biri gibi suskun oluşunun sebebi olmak en büyük sancım şimdi. Benden umut kesmiş olmanın hezeyanlarıyla budadığın güllerin kurumasına seyirci kaldın ve yoruldun. Anısı olan şeylerin unutulmuş olmasına, hayal ettiklerinin feleğin çemberine takılmasına, uğruna yapmaya değecek hiçbir şeyin olmamasına öfkeli olduğunu bilseydim keşke. Derinlere daldığında varlığının parçalandığını anlayamadım. Üstüne bastıklarınla bıraktığın izleri görmezden gelişime, yolda bıraktığın işaretlere anlam veremeyişime, en çok da sadece kendime gelemeyişime yanıyorum. Bu yangınların üstüme attığı küllerden kurtulamayışımdan, geçmişe takılıp geleceğin ayak seslerini hala duymayışımdan hiç şikâyet etmedin. Ya da o kadar sağırdım ki çığlıklarla boğuşmanı duymadım bile.

Henüz korkmuyordun. Etrafında gülücüklerine hayran hayran bakanlara, yanağından ufak bir makas alanlara güvenin tamdı. Azıcık rüzgâr esse, üşürsün diye üstüne titrediğim ve seni sarıp sarmaladığım günlere dönmek mümkün olsa. Zamanı kör edebilsem, dişlerini kırsam tüm çarkların. Benden sürgün veren bu fidanı tırpanlayan her nesneyi savursam, beni bana çağırsam önce. Anladım insan önce kendinden başlamalı yüzleşmeye. Ben kaygısıyla hep yarına, sonraya ayarlanmış halimle yaralandığını, canına kıymıklar battığını nasıl da görmedim. Bildiğini zannedip hayatına yeni kelimeleri ekleyen ben değildim. Sanal dünyanın kanlı oyuncaklarıyla oyalanırken gözlerimi kaçırdım senden. Okuduğun kitabı bitirince, senin için seçtiğim hayatı kurgulayınca oldu sandım. Tatmin olmak, şeref duymak, konfor alanı oluşturmak yeter diye düşündüğümde yanıldım birçokları gibi. Buğulu camların üstüne çizdiğin o ağaçların üstüne güneşi çizen ben olmalıydım. Kaybettiğin misketleri evin köşelerinde, koltukların altlarında seninle arayan ben olmalıydım. Dışarıdan kek almak yerine seninle kek yapmalı, ellerimizle yaptığımız limonatayı yudumlamalıydım. Tişörtüne bulaşan dondurmanın lekesine gülüp geçmeli, diline doladığın o çocuk şarkısını bağıra çağıra söylemeliydim.

Yoruldun. Arkasını sıkıca kilitlediğin dünlerinden. Senden çaldığım cümlelerinden. İrili ufaklı oyuncaklarınla seni yalnız bırakmamdan. Nereye yetişmeli insan kendi özünden başka? Kulaklarını tıkayıp duymadıklarınla feryat ediyor yarım bıraktıklarım. Sancısını çektiğimden daha büyük acılara revan olmak da benim suçum. Darlıktan genişliğe ermek için bütün bildiğim yanlışları unutmaya hazırım. Layığını bulmak kolay değil. Boyun eğdiğim zaaflardan kendimi arındırmak. Alacakaranlıkta kalmışken kendimi rengârenk bir dünyada zannedip, yanılmak. Gafletimden uyanıp seni uyandırmak, geç kaldıklarımıza yetişmek için daha vakit var mı? Bütün yorulmalarına, kayboluşlarına rağmen seni bulmama iznin var mı? İlmeğini başka alemlerde dokumaya çalıştığın o sevginden bana da ver. Kendime biçtiğim roller arasında sana azıcık merhamet, korkulu bir rüya, kırık kanatlar bırakmışım.

Kimsenin umurunda değilmişim oysa. Dünyayı kurtarıyormuş hissine kapıldığım hayat yolculuğunda yolda bıraktıklarıma hiç kimse acımadı. Belli etmemeye çalıştığım kırılganlıklarımın telafisi de olmadı. Hayat kökünü beslediğinde dallanıp budaklanıyor. Sen senden olana sahip çıktığında dağılıyor bütün kasvetler. Kaç mevsim kaçırdım seninle? Kaç gülüşü erteledim? Yaşamaya adadım artık kendimi, beni aldatanları geride bırakarak. Kulağımı tıkadığım şeyleri duymak için, yalnızlaşma hissini en öteye atmak için. Yarım bıraktığın o hatıra defterini birlikte doldurmaya, müebbet bir hayata çaldığım çocukluğundan başlamaya talibim.

Yoruldun. Senden kaçışlarımdan, altını üstüne getirdiğim umutlarından. Silik bıraktığım karakterinden, sana güven yerine korku salışımdan. Meraklarını, parlayan gözlerinin ferini ayarı kaçmış cümlelerimle perişan edişimden yoruldun. Geç kalmış bir özrüm var anneciğim. En başından başlayalım inmeye yokuşlardan. Yarım bıraktıklarımızdan tamamlayalım yarını. Yalnız kalma ey çocuk benim yüzümden ve büyüt beni de kendi gözlerinden.

Bu yazının başlığı yazardan bağımsız editoryal olarak hazırlanmıştır.