İstanbul’un baharına rengini veren erguvan

Her an solmaya, adeta aradan çekilmeye hazır ve razı bir duruş... Hiçbir saltanat onun tevazuunu mütekebbir edaya dönüştüremez. İstanbul’un baharı tevazudur çünkü. Güzel olanın bu denli çarpıcı, bu denli muhteşem tecelli ettiği bir zaman ve mekân ikliminde kendinden hoşnut ve sakin kalabilmenin remzi... İstanbul’un baharı bir erguvan ağacının gölgesi altında yaşanmaz. Erguvan gölgesizdir sanki, gölge vermez. Tıpkı Gırnata’nın simgesi nar ağacı gibi. Erguvan saydamlık fikridir çünkü. Her an uçuşacak gibi duran tomurcukları; güzellik duygusunun kainatı, insanı saydamlaştıran, gölgesiz kılan bir hafiflik, ötelere dair izlerden, renklerden esinti...

Bahar mevsimi hep hayatın tüm çoşkusuyla özümsendiği, hissedildiği bir tazelenme, yenilenme coşkusudur. Tabiatın ölümden sıyrılıp yeniden hayat bulmasıdır. Hayat fışkıran tabiatın bu hali hayata tapınmayı değil yaşama sevincini aynı zamanda ölümsüzlük düşüncesini çağrıştırır...

Kitap.

Gümrah dalların tomurcuğa durduğu, kırların, çimenlerin yeniden hayata döndüğü bir mevsimde geçiciliğin estetiğini yüklenir erguvan. Fanilik duygusunu can alıcı renkleriyle hayata bağlayan başka bir bahar habercisi var mıdır? En azından İstanbul için erguvandan başkası olamazdı.

Erguvan apansızın gelir. Bir gölge bile bırakmadan gölge gibi çekilir baharımızdan, hayatımızdan.

Akif Emre, İstanbul’u Yeniden Düşünmek ve Erguvanname, Büyüyenay Yayınları

Bu yazının başlığı yazardan bağımsız editoryal olarak hazırlanmıştır.