Piknik-Go

Becerikli elleri, dalgalı saçları vardı. Salatayı çabucak yapıverdi. Omzunun üstünden kocasına baktı; üzerinde neredeyse koltuk altlarına kadar çekilmiş kalın çizgili pijama, sararmış atlet. Elinde yelpaze, köze yalvarıyordu.

Sık sıralı boncuk düğmeli gömleğinin birkaç düğmesi kopmuştu; o kesimleri çatal iğne ile tutturmuştu ama işe yaramıyordu. Koca, kaş göz işaretleriyle karısını uyardı. Izgaradan aldığı köfteyi gururla uzattı, beğenip beğenmeyeceğini merak ediyordu.

— Evladım, çekilin oradan mangala düşeceksiniz! Anneniz babanız yok mu sizin? Hadi, ailenizin yanına.

Piknik alanının yanından geçen asfalt sıcak katran kokuyordu. Üstüne mangal kokusu, ızgara et, tavuk şiş, az ötedeki derme çatma tuvaletten yükselen tarif edilmez koku… Derdi başından aşmış çöpün yanında köpekler dolaşıyordu. Birkaç kedi mangalın etrafına konuşlanmıştı, arılar soslu tavuklarla iletişim halindeydiler.

— Yavrum, anlamıyor musunuz, çekilin mangalın başından.

— Ne yakalıyormuş?

Yaşlı kadın yaz elmasını ısırdı. Epey açık ön dişlerinin arasından elmanın köpüklü suyu çıktı, karşısında oturan torununun gözüne sıçradı. Çığlığı bastı çocuk. Gelin ters ters baktı kaynananın yüzüne, yıldırım hızıyla çocuğu kaptı, çeşmeye koştu. Kaynana onları izlerken iştahla yutkundu, ağzını şapırdatarak elmayı yemeye devam etti. Etrafındakiler elleriyle yüzlerini koruyorlardı buna anlam veremedi.

— Bilmiyorum, örümcek galiba, al şunu.

Gelin gözlerini kaynanasına dikti, ayağa kalktı.

— Bekle, yetişemiyorum, kıvılcım saçıyor.

Elini çocuğun şakaklarından saçına daldırdı. İşaret parmağını saçına dolayıp, hızla yukarı kaldırdı, kendine doğru çekti. Feryat, figan… Diğer kadınlar yetişip elinden zor aldılar.

Komşu piknikçi kadın kocasına baktı; adam yakar top oynayan genç kızları seyrediyordu. Yanakları al al oldu, gözü seğirdi, rengi kaçtı; öyle bir bağırdı ki mangalın başındaki kedinin tüyleri diken diken oldu:

— Bari burada bir işe yara, geldik geleli yatıyorsun!

Hamaktaki kocaya karasineğin biri musallat olmuştu. Adam onu kovuyor; sinek her seferinde aynı noktaya konuyordu.

Kel başına gürültülü bir şaplak vurdu. Sinek kaçtı ama gerisin geriye döndü.

— Gittikçe güçleniyorum, ne zaman savaşacaz?

— Bekle, biraz daha toplayalım.

Karısı uzaktan sinirli bir bakış fırlattı, eline aldığı ıslak mendille geldi. Adamın başını yırtar gibi oradaki tavuk yağını sildi. Adam şaşakalmıştı, neden sonra kendine geldi. Acıyan başına el attı, o noktadaki kalkan deriyi yavaşça kopardı, gözlerinden yaş akmasına engel olamadı.

Oyuna ara verdiler. Hızlıca birer dürüm yiyip tekrar ava çıktılar.

Sinekler karınlarını doyurmuş, etin üzerinde güneşleniyorlardı. Kimi piknikçi aileler, karpuzlarını soğusun diye çeşmenin yalağına bırakmıştı. Üstünde bulaşık yıkayanlar, burnunu temizleyenler… Tango kemiklerini oynatarak yürüyen bir kadın çeşmenin başına geldi, bulaşıkları yıkamaya başladı. Vücudunun albenisini seyre açmıştı. Her tabak bitiminde etrafı süzüyor, kendisini izleyen biri olup olmadığını kontrol ediyordu.

— İşte orda, çeşmede.

— Ne yakaladınız hayatım?

— Onu herkese vermiyorlar akıllım.

— Bende de yok. Nereye saklandılar?

Çocukların endişeyle gözleri büyüdü; korku gözlerine vuruyordu.

Pokemonların, insanları egemenliğine alması fikrinden dehşete düştüler.

— Ali! Napıcaz oğlum!

— Lan oğlum bizi arıyorlar.